Ο Βασίλης Τζιγκούρας φτιάχνει αμαξίδια για ζώα και σκορπίζει χαμόγελα (εικόνες)

«Γεμίζει η ζωή σου με αυτή την δουλειά, σου προσθέτει κάποιο χρόνο στη ζωή σου αυτό το πράγμα. Σε κάνει ευτυχισμένο. Ξεχνάς διάφορες στεναχώριες, γεμίζεις τη ζωή σου με καλό, είναι ωραίο»

Ο Βασίλης Τζιγκούρας φτιάχνει αμαξίδια για ζώα και σκορπίζει χαμόγελα (εικόνες)

Στον πλανήτη που μας φιλοξενεί, δεν είμαστε μόνοι, πάρα μόνο ένα κομμάτι του. Ίσως μας έκανε καλό, όταν ξυπνάμε το πρωί, να το θυμόμαστε και να καταλάβουμε ότι απλά συνυπάρχουμε με τα υπόλοιπα έμβια όντα. Μια βόλτα στην πόλη και θα καταλάβετε για ποιον λόγο ο άνθρωπος δεν θεωρείται τυχαία το πιο επικίνδυνο είδος στον πλανήτη. Ζωάκια, αδέσποτα, παρατημένα από ιδιοκτήτες της μίας εβδομάδας, από ανθρώπους που θεωρούν αυτές τις ψυχές ντεκόρ.

«Γενικά η φιλοζωική παιδεία στην Ελλάδα είναι στα Τάρταρα. Φιλοζωική παιδεία, μηδέν. Οι παλιές γενιές, λόγω δύσκολων καταστάσεων, πολέμων, κ.λπ., έμαθαν να μην σέβονται τόσο τα ζώα, αλλά το μεταδίδουν αυτό και στα παιδιά και βλέπεις ένα μικρό παιδάκι να σου λέει: «Εμάς η γιαγιά μας τα κλωτσάει, εμένα η γιαγιά μου βάζει φόλες» και δεν ξέρει το παιδάκι, είναι μικρό, δεν ξέρει τι είναι η φόλα», μου μετέφερε ο Βασίλης Τζιγκούρας.

Μπορεί να μην ξέρετε το όνομα του, μπορεί να μην θέλει και ο ίδιος να το μάθετε, αυτό που σίγουρα οφείλουμε να γνωρίζουμε είναι ότι πρόκειται για τον άνθρωπο που έχει φτιάξει περισσότερα από 2000 αμαξίδια για ανάπηρα σκυλάκια και γάτες και για τον μοναδικό ανάπηρο αρκούδο στον κόσμο, χαρίζοντας του 4 παραπάνω χρόνια ζωής.
2000 ψυχές που περπάτησαν, από μια έως πολλές μέρες παραπάνω. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάστηκε μια στιγμή.

«Σκέφτηκα την ψυχική μου υγεία. Ήμουν σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, το 2016, στον εργασιακό και στον αισθηματικό τομέα. Ήταν μείον, υπόγειο, τελείως χάλια η φάση. Κοιτούσα γενικά έτσι βιντεάκια με σκυλάκια, γατάκια, αναπηράκια, τραυματισμένα ζωάκια πώς τα διέσωζαν και σε κάποια φάση έπεσα σε ένα αναπηράκι και τέλος πάντων σώθηκε και ήταν κάποιος βραζιλιάνος, ο οποίος έφτιαχνε αναπηρικά αμαξίδια από σωλήνες ύδρευσης. "Ωπ, λέω, εδώ είμαστε". Το είχα δει αρκετές φορές, αλλά φοβόμουν να το προχωρήσω, μέχρι που σε κάποια φάση έκανα μία ανάρτηση στο Facebook ότι σκέφτομαι να ξεκινήσω να φτιάχνω αμαξίδια και μου ήρθαν εκατοντάδες μηνύματα ανάμεσα αυτά και κάτι παιδιά από το Παλαιό Φάληρο για έναν αδέσποτο σκυλάκο και με ρώτησαν αν μπορώ να το αναλάβω. Θα δοκιμάσω, είπα και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Έκανα κάτι προσχέδια, το ξεκίνησα, ο σκυλάκος περπάτησε και το μικρόβιο μπήκε από τη στιγμή που δεν μ΄ άρεσε. Δεν μπήκε που τον είδα να περπατάει, μπήκε όταν είπα ότι το αμαξίδιο δεν μ΄ αρέσει. Το ήθελα καλύτερο. Όλοι χαίρονταν, έκλαιγαν, εγώ το πήρα πίσω γιατί έβλεπα ότι δεν κάνει. Σταδιακά έγινε καλύτερο το αμαξίδιο, περπάτησε για κάνα 6μηνο ακόμα αυτός ο σκυλάκος και από τότε δεν έχει σταματημό αυτό το πράγμα. Αρκετά αμαξίδια τα χάριζα και κάποια όταν δεν υπήρχε σάλιο πληρωνόμουν μόνο τα υλικά, έπαιρνα και ένα ταμείο ανεργίας, είχα πάρει και την αποζημίωση από τη δουλειά, όλα αυτά τελείωσαν σιγά σιγά. Τελείωσαν τα χρήματα, γιατί άρχισα να παίρνω κάποια εργαλεία και έπαιρνα και πολλούς χαλκοσωλήνες. Τελείωσαν, αλλά όσο τελείωναν πήγαινα ακόμα καλύτερα. Μετά ξεκίνησα σιγά σιγά να μελετάω το αλουμίνιο, να δω πώς θα πάει. Τα πρώτα αμαξίδια πήγαν αρκετά καλά, όλα πήραν πολύ φυσική τροπή, όσο τελείωναν τα υλικά και τα λεφτά προφανώς άρχισε λίγο να σοβαρεύει, η ιδιότητά μου με τα αμαξίδια»

Ποτέ δεν είναι αργά, για να βρεις τον δρόμο σου. Αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά. Ο Βασίλης τα είχε.

«Όταν πήραμε βεβαίωση από την κτηνιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας το 2017, τσίριζα στη γειτονιά, ούρλιαζα γι΄ αυτό το πράγμα, με το που μου έστειλαν αυτό το φακελάκι με τη βεβαίωση. Απορώ πως δεν βούτηξα απ΄την ταράτσα από τη χαρά μου. Σε κάθε επιτυχία χαίρομαι για 10 λεπτά, ένα τέταρτο. Συγκριτικά με παλιότερα χρόνια που ενθουσιαζόμουν πολύ, πλέον χαμηλά τη μπάλα και προχωράμε. Σήμερα είναι πλέον το επάγγελμά μου, είμαι κατασκευαστής αναπηρικών αμαξιδίων. Το κάνω για τα ζωάκια, αλλά το 50% είναι αυτό. Πρέπει να ζήσω την οικογένειά μου, πρέπει κάπως να ζήσουμε. Από την άλλη όμως, αν έχουμε παραπάνω από αυτά που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, θα δώσω τροφές σε αδέσποτα, κάποια στιγμή θα προσφέρω δωρεάν ένα αμαξίδιο από την τσέπη μου και πάρα πολλή έρευνα για να κάνω καλό αμαξίδιο. Έχω γίνει λίγο ψυχαναγκαστικός, με τα μηχανολογικά, του μηχανουργείου. Στην αρχή δεν περίμενα ότι θα είχε τόση μεγάλη ανάγκη και κυρίως για τα γεροντάκια. Αυτό είναι λίγο αγχωτικό για μένα γιατί δεν του μένει πολλή ζωή από ένα ηλικιωμένο ζωάκι 17-18 ετών , που σημαίνει ότι οι κινήσεις πρέπει να είναι γρήγορες. Δίνω πολύ μεγάλη αξία στη ζωή ενός ζώου, πολύ μεγαλύτερη όμως στη ζωή ενός ηλικιωμένου. Δεν ξέρω πόσο θα ζήσει, μπορεί σε μια ώρα να πεθάνει και γι αυτή τη μία ώρα να κάνει σαν κουτάβι. Μου έχει τύχει»

Με τα ζωάκια δεν συνυπάρχουμε μόνο, ούτε αποτελεί μονόπλευρη σχέση. Γίνονται οικογένεια και κομμάτι μας. Αλλά και εμείς για αυτά. Δεν είναι μόνο τα 2000 ζωάκια που περπατούν ξανά, αλλά και οι άνθρωποι που «περπατούν» μαζί τους, βλέποντας τα.

«Με είχε πάρει ένα παλικάρι τηλέφωνο που ο αδελφός του είναι κωφός. Πολύ δυνατό περιστατικό. Του έφτιαξα το αμαξίδιο, 14 χρονών ο Ρόκι, στον Καρέα. Πηγαίνω, τους κάνω καταπληκτική τιμή γιατί η μαμά τους καθάριζε σκάλες. Έβγαλα ίσα ίσα τα λειτουργικά και με το που πάω φωνάζει το παλικάρι ο Βασίλης, τον αδελφό του, τον Χρήστο και του λέει στη νοηματική «Χρήστο έλα» και ο Χρήστος έβγαζε κραυγούλες σαν μικρό παιδάκι βλέποντας τον Ρόκι να περπατά. Έφυγα, πλάνταξα στο κλάμα μέσα στο αυτοκίνητο και βγήκα και συνεχίσαμε. Σήμερα με παίρνουν τηλέφωνο και μου λένε "Βασίλη, σε θέλουμε για ένα αμαξίδιο", τους ρωτάω αν ο Ρόκι, είναι καλά, γιατί ήταν μεγάλος και μου απαντάνε ότι ο Ρόκι ζει χάρη σε σένα»

Η Ελλάδα καταλαμβάνει τα τελευταία χρόνια μια θέση μεταξύ των χωρών με τα μεγαλύτερα ποσοστά κακοποίησης ζώων, παρά τις διατάξεις στο πρόσφατο νομοσχέδιο για τα ζώα συντροφιάς, το οποίο η Πανελλήνια Φιλοζωική Ομοσπονδία χαρακτήρισε «ανούσιο, κακογραμμένο και χαοτικό, το οποίο ουδεμία σχέση έχει με σύγχρονη νομοθεσία προστασίας των ζώων».

Που πηγαίνουν, λοιπόν τα αδέσποτα, ανάπηρα και μη, όταν δεν τα βλέπουμε και πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις τη νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού.

«Θα έχουν άσχημη κατάληξη όπως συνηθίζεται, θα καταλήξει στα σπίτια των φιλόζωων ή εθελοντών σωματείων , οι οποίοι παλιότερα έμπαιναν στο στόχαστρο κάποιων κυριών που έλεγαν "Είστε φιλοζωική; Ελάτε να το πάρετε". Η νοοτροπία στα πατώματα. Έχουμε τιτάνιο αγώνα. Προσπαθώ μέσα από ΜΜΕ και social media, να δείξω στον κόσμο με τα αμοντάριστα βίντεο που ανεβάζω ότι ένα σκυλάκι ανάπηρο, μόνο ανάπηρο δεν είναι, απλά δεν μπορεί να περπατήσει. Χρειάζεται το μπαστουνάκι του. Με τον ίδιο τρόπο πρέπει να συνεχίσουν οι εθελοντές που βρίσκουν αδεσποτάκια αρτιμελή και προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο να τα αγαπήσει, χωρίς καμία ανταπόκριση. Θα δώσεις ένα για υιοθεσία, θα βρεις στο δρόμο άλλα πέντε. Δεν βοηθάνε. Ο κόσμος είναι κατά τις υιοθεσίας. Ακόμα υπάρχει εμπόριο ζώων, εδώ στην Ελλάδα. Ζωοεμπόριο. Μιλάμε για γέλια. Και κάτι άλλο που δεν μ΄αρέσει στον Έλληνα. "Τί μάρκα είναι το σκυλί σας;" Volkswagen, είναι. Δηλαδή στο χωριό της είχε Yorkshire η κυρία ή ο κύριος. Δεν το λέω προσβλητικά, και εγώ από χωριό είμαι. Πολύ παρακμιακές σκέψεις, δεν ξέρω είμαστε πολύ πίσω»

Η δουλειά αυτή είναι συνυφασμένη τόσο με την χαρά, όσο και την λύπη. Με φωτεινές αλλά και σκοτεινές μέρες, που απαιτούν να δένεσαι, αλλά και να προστατεύεις παράλληλα τον εαυτό σου και να μένεις πιστός στον στόχο.

«Εγώ έχω διαλέξει, έχω πλέον την δυνατότητα να έχω τη δύναμη αν θες, σε αυτά τα θέματα να τα περνάω το ίδιο γρήγορα, αλλά και να τα αιτιολογώ. Ξέρεις τι; Είμαι ένας, έχω δύο χέρια , τόσα μπορώ να κάνω και τόσα μπορώ να κάνω για να τα κάνω καλά. Αν δεν προλάβω, είναι επειδή δεν πρόλαβα γιατί έχω δύο χέρια. Ευχόμουν να είχα 3, 4 και 5 να ήμουν μεταλλαγμένος, αλλά δεν είμαι. Είμαι φυσιολογικός και ένας φυσιολογικός άνθρωπος τρέχει όσο και όπως μπορεί, για να κάνει αυτό που γουστάρει πραγματικά. Δύσκολες στιγμές είναι που δεν προλαβαίνεις να σώσεις το ζώο, όσον αφορά το επάγγελμα. Σε παίρνει και ενώ σου έχει δώσει ο κηδεμόνας παραγγελία, την επόμενη μέρα και σου λέει "Μπορούμε να το ακυρώσουμε, γιατί έφυγε..." εκεί λες να είχα ένα χέρι ακόμα, στην κυριολεξία. Είναι και εκείνες οι μέρες που γεμίζει η ζωή σου. Σου προσθέτει κάποιο χρόνο στη ζωή σου αυτό το πράγμα. Σε κάνει ευτυχισμένο. Ξεχνάς διάφορες στεναχώριες, γεμίζεις τη ζωή σου με καλό, είναι ωραίο»

Ο Βασίλης Τζίγκουρας, κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος να ζεις. Αν πάτε μια βόλτα από το Περιστέρι, θα τον βρείτε κάπου εκεί στο εργαστήρι του, να φτιάχνει τα αμαξίδια που σκορπούν χαμόγελα. Ο Βασίλης, είναι από αυτούς τους ήρωες της διπλανής πόρτας και σε αυτό τον περίεργο κόσμο που ζούμε, χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους σαν εκείνον.

ΥΓ: Την συνέντευξη την αφιερώνω στην Ρίτα, που σαν σήμερα πέρσι, έφυγε από τη ζωή από καρδιά.

Βασίλης Τ.

* φωτογραφίες: Μαρία Γαλάτη

ΣΧΟΛΙΑ
Το 20/20 magazine σέβεται απόλυτα το δικαίωμα του αναγνώστη/ριας, να εκφράζει ανεμπόδιστα και ελεύθερα τις απόψεις του/της στο πλαίσιο ενός ελεύθερου και κόσμιου διαλόγου. Παρόλα αυτά υπογραμμίζουμε ρητά ότι τα σχόλια των επισκεπτών του www.2020mag.gr, εκφράζουν και απηχούν αποκλειστικά τον χρήστη/ρια και μόνον αυτόν. Το www.2020mag.gr διατητηρεί το δικαίωμα να μην αναρτά ή/και να διαγράφει απρεπή, υβριστικά και διαφημιστικά σχόλια (απαγορεύονται επίσης τα σχόλια που παραπέμπουν με ενεργό link σε άλλες ιστοσελίδες). Οι χρήστες που θα χρησιμοποιούν ύβρεις, απρεπείς εκφράσεις ή θα προκαλούν, θα αποκλείονται.