Θέματα

Η πρόσφατη αναφορά του Πρωθυπουργού σε μία «υπόθεση που δεν έχει τελεσιδικήσει», μας έδωσε την αφορμή να δούμε βήμα-βήμα τι συνέβη από τον Δεκέμβριο του 2019 στον σκηνοθέτη και στους γιούς του.

Καθώς κάθομαι να γράψω αυτό το σημείωμα, συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ να ξαναδιαβάσω τις δηλώσεις του. Ούτε τις πρώτες, ούτε τις δεύτερες, ούτε τις συμπληρωματικές, ούτε τις τηλεοπτικές, τις ραδιοφωνικές, τις τηλεφωνικές.
Αυτή η τραυματική αντίδραση μού έχει, βεβαίως, ξανασυμβεί. Πολλές φορές, για πολλές αντίστοιχες, ομοφοβικές και ρατσιστικές δηλώσεις, πολλών ανθρώπων – στο δρόμο, στην τηλεόραση, σε άρθρα βαρυσήμαντα, σε αναλύσεις κι ειρωνείες.

Το 1990 οι Τρύπες κυκλοφόρησαν το δίσκο «Τρύπες στον Παράδεισο», με το κομμάτι «Τα κανονικά παιδιά». Ζητούσαν από τη μαμά (βλ. την κοινωνία) να μας πει «τι γίνεται μ’ εκείνα τα παιδιά που αν και γεννιούνται κανονικά, δεν μεγαλώνουν κανονικά, δεν ονειρεύονται κανονικά, ούτ’ ερωτεύονται κανονικά». Η κυβέρνηση που εξελέγη τον Ιούλιο του 2019 ήρθε με σημαία (μεταξύ άλλων) την «κανονικότητα», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό (δεν έχω δει καμία απάντηση στην ερώτηση που έθεσαν οι Τρύπες). Πρόσφατα ο δικηγόρος Αλέξης Κούγιας ανέλαβε την υπεράσπιση του Δημήτρη Λιγνάδη και με αφορμή δηλώσεις του Γιώργου Καπουτζίδη. απάντησε με όρους που δεν στοιχειοθετούν απλά έναν ομοφοβικό εσμό, αλλά, υποστηρίζω, εμπεριέχουν δύο τρομακτικά πιο ακραίες κινήσεις.

ΠΡΟΒΟΛΗ

Μια συνέντευξη για τις συνθήκες κράτησης των φυλακών, εν μέσω πανδημίας, το τρόπο που οι σπουδές άλλαξαν τη ζωή του καθώς και τα συναισθήματα του για τον απεργό πείνας Κουφοντίνα.

Τα παραδοσιακά μέσα επικοινωνίας κατασκευάζουν μια πραγματικότητα, ενώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρεμβαίνουν καίρια στην κατασκευή της ατομικής και κοινωνικής εμπειρίας. Μέσω της συμμετοχικής εμπειρίας, όπως ορίστηκε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και από τα μέσα επικοινωνίας στο διαδίκτυο, το άτομο διαχειρίζεται, ενίοτε με μεγαλύτερη ευελιξία, την πολυπλοκότητα της ταυτότητας καθώς επίσης και ατομικά και συλλογικά τραύματα. Η ετικέτα #metoo επιτρέπει και στη χώρα μας, με την καθοριστική συμβολή και των παραδοσιακών μέσων, μια αναδρομική επαναδιαχείριση του τραύματος και της τραυματικής μνήμης.

Καταδικάστε λίγο ακόμα τη βία "απ’ όπου κι αν προέρχεται", μιας και εμείς δεν πρόκειται να αφήσουμε καμία και κανέναν μόνη και μόνο, απέναντι στην αστυνομική βία, απέναντι στην κρατική έμφυλη βία.

Υπάρχουν όρια στον υπερασπιστικό λόγο; Μήπως η αναγνώριση της ύπαρξης ορίων στον τρόπο με τον οποίο ο συνήγορος υπεράσπισης επιλέγει να υπερασπιστεί τον εντολέα του εγκυμονεί τον κίνδυνο του δραστικού περιορισμού της ελευθερίας του λόγου αλλά και της υπονόμευσης των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου;
Υπάρχουν δύο ειδών προσεγγίσεις στο ερώτημα αυτό. Η πρώτη είναι η αμιγώς νομική. Η δεύτερη ενσωματώνει τα στοιχεία της πολιτικής και της κοινωνικής θέσης και αντίληψης.

ΠΡΟΒΟΛΗ

Στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν τεκμήρια για ένα έγκλημα, αποκτούν βαρύνουσα σημασία οι μαρτυρίες.

Η στρατηγική της αποδόμησης των θυμάτων και του βίαιου εξευτελισμού τους είναι η πλέον κλασσική -και γι’ αυτό απολύτως προβλέψιμη- υπερασπιστική γραμμή σε όλες τις δίκες σεξουαλικών εγκλημάτων. Η προσπάθεια να φανεί το θύμα ως αναξιόπιστο, πονηρό ή αμφισβητούμενης ηθικής είναι γνωστή σε όλους μας. Συνήθως όμως η γραμμή αυτή περιορίζεται μέσα στις δικαστικές αίθουσες και κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας.

Ο κύριος Κούγιας μιλάει με ευκολία περί κανονικότητας. Χρησιμοποιεί εμφατικά ένα συλλογικό υποκείμενο στο οποίο εντάσσει και τον εαυτό του: «ενώπιον των φυσιολογικών οικογενειών μας και των φυσιολογικών παιδιών μας, (…) είμαστε η συντριπτική πλειοψηφία (…) έχουμε το απόλυτο δικαίωμα και υποχρέωση να προασπίζουμε, να διαφημίζουμε και να προωθούμε το φυσιολογικό τρόπο ζωής και το φυσιολογικό τρόπο δημιουργίας οικογένειας και παιδιών».

Είναι η υπόθεση Λιγνάδη μέρος του ελληνικού #metoο ή αποτελεί μία αυτόνομη περίπτωση που άπτεται του ποινικού δικαίου; Αναμφισβήτητα συνδέεται πάντως με το #metoο διότι εάν η αποκάλυψη της Σοφίας Μπεκατώρου δεν είχε προηγηθεί ενεργοποιώντας τα αντανακλαστικά του «ή τώρα ή ποτέ», η άκρη του νήματος της σκοτεινής αυτής υπόθεσης ενδεχομένως να είχε χαθεί, εκεί, κάπου στην Αγίου Κωνσταντίνου, στα γραφεία της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Εθνικού Θεάτρου.

Αδράνεια στην αντιμετώπιση του σκανδάλου της σεξουαλικής κακοποίησης μαθητών καταλογίζει στην υπουργό Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας, ενώ ζητά τον διοικητικό και οικονομικό έλεγχο των Αρσακείων Σχολείων.

Η ημέρα αυτή είναι η μνήμη των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών, και στην ουσία για το δικαίωμα ψήφου, που σχεδόν πουθενά δεν υπήρχε πριν το 1915.

ΠΡΟΒΟΛΗ
©2021-2022 20/20 MAGAZINE - All rights reserved
 - 
Created by: Antonis Papavomvolakis - Developed by: codica
"