Η πρώτη φορά που με παρενόχλησε άντρας

Από το πρωί τρεντάρει στο Χ to hashtag  #Η_πρωτη_φορα_που_με_παρενοχλησε_αντρας. Ένα ορμητικό ποτάμι εξομολογήσεων. Ναι, όλες έχουμε παρενοχληθεί ανήλικες. 

Η πρώτη φορά που με παρενόχλησε άντρας
ΠΡΟΒΟΛΗ

Ήμουν 13, ήταν 40. Οικογενειακός φίλος. Ήμουν τυχερή. Σε ασφαλές οικογενειακό πλαίσιο με φροντίδα και αποδοχή. Το είπα, το χειρίστηκαν.

Πολλές ακόμα, καθημερινές, συνεχείς λιγότερο ή περισσότερο άγριες. Στα 30 μου ήταν από άνθρωπο με εξουσία και συνεργάτη μου, για πολλά χρόνια. Αισθανόμουν ενοχή για πολύ καιρό. Ακόμα την αισθάνομαι 

Θες να σου πω;

Δεν μίλησα. Έφυγα. Έχασα τη δουλειά μου. Ακόμα και σήμερα δεν λέω, δημόσια, ποιος ήταν. Ελάχιστες από εμάς μπορούν.

Για αυτό κάντε μας τη χάρη. Και μην μας ζαλίζετε με ένα σωρό βλακείες. Αν μπορούσαμε θα μιλάγαμε, θα φεύγαμε, θα φωνάζαμε. Και όταν επιτέλους μπορούμε, όταν μπορέσουμε, σκάστε λιγάκι. Και αφήστε μας να ακούσουμε τη φωνή μας.

Από το πρωί τρεντάρει στο Χ to hashtag  #Η_πρωτη_φορα_που_με_παρενοχλησε_αντρας. Ξεκινάω να τα διαβάζω. Σταματάω να αναπνέω. Κυλούν δάκρυα αυτόματα, αισθάνομαι ντροπή, ανείπωτη θλίψη. Έρχονται όλα. Ένα-ένα.  Δεκάδες, συνεχή, κρυμμένα, υποτιμημένα. Έτσι ήταν, έτσι είναι η ζωή μας. Ένας διαρκής αγώνας να αποδείξουμε ότι δεν φταίμε, μια μάχη να νικήσουμε το φόβο και την ντροπή, μια αέναη αγωνία για το τι θα πουν, όταν το πούμε.

Ξέρετε γιατί. Ξέρω. Ξέρουμε.

Αλλά δεν θα σας το πω εγώ. Θα σας αφήσω να διαβάσετε τις παρακάτω μαρτυρίες.

Και αν βρείτε τον εαυτό σας στα θύματα και στους θύτες, ξέρετε γιατί δεν μιλήσαμε -δεν μιλάμε- ξέρουμε γιατί δε μπορέσαμε - δεν μπορούμε. 

«Αυτό το χάσταγκ είναι σοκαριστικό γιατί ανασύρεις μνήμες καλά θαμμένες στο ασυνείδητο. Έχω πάθει σοκ γιατί οι περισσότερες έχουμε μνήμες από παιδιά, κοριτσάκια γαμώ τα πάντα σας».

«Τρεντάρει το: #Η_πρωτη_φορα_που_με_παρενοχλησε_αντρας. Μαντέψτε γιατί! Γιατί σπάνια θα βρείτε γυναίκα που να μην έχει παρενοχληθεί στη ζωή της από άντρα, τουλάχιστον μία φορά. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια».

«Ήμουν 10. Ήταν ο γκόμενος της μάνας μου (60 πλας). Αυτή για ψώνια. "Έλα να σου τρίψω την πλατούλα". Άρχισα να κλοτσάω και με άφησε. "Μαμά, ο Παναγιώτης μου έκανε αυτό". Αστεράκια από το χαστούκι. "Σκάσε. Χάρη σε αυτόν τον άνθρωπο ζούμε"». 

«Πρώτη φορά ήμουν 7, ενδιάμεσα δεν υπάρχει αριθμός. Φόβος κι αηδία για το ανδρικό σώμα. Για να το ξεπεράσεις αυτό και να αποκτήσεις φυσιολογική σεξουαλική ζωή θέλει αγώνα που η καθεμία μας μόνο ξέρει για τον εαυτό της πόσος ήταν ή είναι».

«Σχεδόν όλες δημοτικό/εφηβεία (ΠΑΙΔΙΑ).Πολύ συχνά από "δικούς" μας ανθρώπους (Προστασία, εμπιστοσύνη ❌).Μία ζωή, για να συμφιλιωθούμε (?) με τη σεξουαλικότητά μας/τις ενοχές/το φόβο κλπ. Συλλογικό τραύμα πρακτικά. Όλες μας υπερβολικές, ε;»

«Ακολούθησαν άπειρα, σε δουλειές, ταξί, στο δρόμο, συνάδερφοι, αφεντικά, άγνωστοι, και αυτή η αίσθηση ότι δεν ξέρεις από που θα σε βρει και πρέπει πάντα με κάποιον τρόπο να το έχεις στο μυαλό σου και να μένεις σε εγρήγορση».

«16 χρόνων έκανα μια χαζοδουλεια σε μαγαζί με ρούχα. Ένας μπάρμπας που έκανε μερεμέτια, όταν πήγα στην αποθήκη ήρθε μου όρμησε και άρχισε να με θωπεύει. Του έχωσα μια στα κακαλα κι έφυγα. Σιχαίνομαι ακόμη». 

Μια μεγάλη αγκαλιά στις κοπέλες που έγραψαν την εμπειρία του. Μακάρι να είχαμε όλες το θάρρος ή τη δύναμη να μιλήσουμε. Γονείς: Εμπιστοσύνη σε ΚΑΝΕΝΑΝ. Και βέβαια ένοχοι, είναι ΜΟΝΟ οι δράστες».

«Ένας καθηγητής μου στο λύκειο, προσφέρθηκε να με πάει σπίτι από κοντινή πόλη που πήγαινα φροντιστήριο. Έστριψε σε στενό παράδρομο στη μέση του πουθενά και με αγκάλιασε. Ακομα θυμάμαι τον πανικό και φόβο και εμένα να λέω πρέπει να πάω σπίτι μου». 

«Ήμουν 12 χρονών...Παπάς σε μεγάλο μοναστήρι της Μυτιλήνης (το γνωστό). Εκεί για να κοινωνήσεις  πρέπει πρώτα να εξομολογηθείς. Δεν εξομολογήθηκα ποτέ ξανά και μεγαλώνοντας έγινα βαθιά άθρησκη».

«Το συγκλονιστικό δεν είναι αυτά που εξομολογούνται τα θύματα, γιατί, αν έχεις μια επαφή με την πραγματικότητα, σου είναι γνωστά ή σου έχουν συμβεί κι εσένα.Είναι το ότι υπάρχουν "μάγκες" που χλευάζουν αντί να το βουλώσουν». 

«Ήμουν 13χρονών από συγγενικό μου πρόσωπο, πολλές φορές, δεν το είπα ποτέ, ντρεπόμουν, φοβόμουν».

«Κάντε όλ@ ένα κόπο να διαβάσετε τις ιστορίες που με περίσσια ψυχή μοιράζονται πολλές φίλες εδώ. Ανατριχιάστε,  λυπηθείτε και προπάντων αύριο νωρίς το πρωί μιλήστε στο γιο σας. Ή ξαναμιλήστε αν το έχετε ήδη κάνει».

«Ήμουν…14-15, ο καθηγητής των αγγλικών κι από.. άριστη έπεσα στα τάρταρα. Στα 20 ο προϊστάμενος στη δουλειά.. εμμονικά παρανοϊκός. Μια αγκαλιά σε όσους ανθρώπους βίωσαν παρενόχληση ιδιαίτερα σε τρυφερές παιδικές ηλικίες».

«Ήμουν 12 και διακοπές στο χωριό. Το παράθυρο του μπάνιου της γιαγιάς ήταν χαμηλό, ισόγειο το σπίτι. Έκανα μπάνιο όταν είδα ένα κεφάλι( 37χρονου) να με κοιτάει από το παράθυρο. Φώναξα, έφυγε. Ξαναπροσπάθησε. Δεν ήθελα να ξαναπάω στο χωριό». 

«Είναι κάτι που δεν θέλω να θυμάμαι. Ίσως να μουν και 6-7 χρόνων. Η δεύτερη στα 14, καθηγητής μου. Η τρίτη στα 18 καθηγητής μου. Στα 22 διευθυντής στην εργασία μου, στα 24 γιατρός».

 «Στο σπίτι συγγενικά πρόσωπα, στο σχολείο δάσκαλοι, συμμαθητές, στον αθλητισμό προπονητές, στη δουλειά εργοδότες, στην διασκέδαση τα μαγκά.κια, στον δρόμο, στο σούπερ μάρκετ, στα ΜΜΜ, έξω από την πόρτα του σπιτιού μας. Νιώθετε άραγε την αηδία;» 

Ακολουθήστε το 20/20 Magazine στο Google News, στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
ΠΡΟΒΟΛΗ