Μεγάλη Βρετανία: Οι Εργατικοί κόντρα στο φάντασμα της Ευρώπης - Ο Στάρμερ κόντρα στο DNA του Labour

Και να που η Αγγλία του Brexit άλλαξε σελίδα προς τη σωστή, για τα δεδομένα της, κατεύθυνση.

Μεγάλη Βρετανία: Οι Εργατικοί κόντρα στο φάντασμα της Ευρώπης - Ο Στάρμερ κόντρα στο DNA του Labour
ΠΡΟΒΟΛΗ

Πριν ξεκινήσουμε πρέπει να ξεκαθαριστεί κάτι. Όχι, η Αγγλία ουδέποτε θεωρούνταν ένα κράτος που έχει παράδοση στην αριστερά, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Δεν περιμένουμε κάτι παραπάνω, άλλωστε, από μια χώρα που έχει τόσο ψηλά τον θεσμό της Βασιλείας και πρέπει να το έχουμε ως δεδομένο αυτό.

Και αφού τελειώσαμε με το ξεκαθάρισμα ήρθε η ώρα για τη μεγάλη είδηση. Μετά από 14 χρόνια οι Εργατικοί και η αριστερά επέστρεψαν στο τιμόνι της Μεγάλης Βρετανίας, με τους πάντες να ανακουφίζονται στην ιδέα ότι οι φιλελεύθεροι δεν θα είναι στο τιμόνι της εξουσίας τα επόμενα χρόνια.

Βέβαια υπάρχει και η αντίθετη άποψη, η οποία δεν έχει να κάνει με το κόμμα των Εργατικών που κέρδισε τις εκλογές, αλλά για τον νέο πρωθυπουργό, τον Κιρ Στάρμερ.

Ένας άνθρωπος ναι μεν απ' τα σπλάχνα του Labour, αλλά για πολλούς αρκετά μακριά απ' αυτό...

Ο νέος πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας κατηγορήθηκε ακόμα και απ' το ίδιο του το κόμμα για κάποιες του κινήσεις όπως η αρχική του στάση στο ζήτημα της Παλαιστίνης, η οποία άλλαξε μετά από λίγο καιρό, η επιλογή του να μιλήσει στη χυδαία και σκανδαλοθηρική «The Sun», η οποία για πρώτη φορά δεν υποστήριξε κάποιον απ' το συντηρητικό κόμμα, αλλά και για πολλές απόψεις γύρω απ' την οικονομία και τους φόρους.

Με λίγα λόγια, για τους παραδοσιακούς Εργατικούς και για πολλά μέλη του Labour ο Στάρμερ δεν είναι και τόσο αριστερός και τόσο ευπρόσδεκτος στον χώρο της αριστεράς. Παρένθεση. Σας θυμίζει κάτι; Κλείνει η παρένθεση.

Βέβαια υπάρχει και η άλλη άποψη, ότι αυτός κέρδισε τη βαριά δεξιά μετά από πολλά χρόνια και κυρίως με αυτόν μπροστά «έπεσαν» παραδοσιακοί υποστηρικτές των Tories και στράφηκαν προς το Εργατικό κίνημα.

Είναι πραγματικά αριστεροί οι Εργατικοί;

Για πολλούς το παραπάνω ερώτημα ήταν το βασικό κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, καθώς βλέποντας κανείς τις κινήσεις του Labour και κυρίως του αρχηγού του τρόμαζε ότι το παραδοσιακό DNA των Εργατικών έφθινε και ότι απλά ήταν πιο κεντρώοι Tories, ισχύει όμως κάτι τέτοιο;

Η αλήθεια είναι ότι αν θυμηθεί κανείς την θητεία του Τόνι Μπλερ έως το 2007, σίγουρα η επόμενη λέξη που θα του έρθει στο μυαλό δεν είναι το "αριστερά", καθώς -κακά τα ψέματα- η κάκιστη διαχείριση της εξουσίας από τους Εργατικούς μέχρι το 2010 ήταν αυτή που τους έκανε να αργήσουν τόσο πολύ να επιστρέψουν στην εξουσία.

Το Labour όμως έχει κάτι τόσο σημαντικό που κάνει τους Άγγλους και την αριστερά να ελπίζουν. Αυτό είναι η ισχυρή και κυρίως αριστερή παρουσία του στις αυτοδιοικήσεις, καθώς κέρδισε σχετικά εύκολα δεκάδες δήμους στις εκλογές πριν από μερικούς μήνες, αλλά και επειδή το ιδεολογικό στίγμα σε αυτές είναι αρκετά δυνατό.

Και δεν μιλάμε για προπύργια όπως το Νιούκαστλ και το Λίβερπουλ, που ανέκαθεν η αριστερά ήταν ψηλά, μιλάμε γενικότερα.

Το Labour, σε αντίθεση με τα πολιτικά τεχνάσματα του Στάρμερ για να βγει πρωθυπουργός, έχει μια τεράστια βάση με ιδέες που κάνει τους Άγγλους και την αριστερά να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο.

Επίσης υπάρχει και το άλλο ερώτημα, πόσο χειρότερα να τα πάει απ' τον Σούνακ; Δεν γίνεται...

Το Labour κόντρα στο φάντασμα της Ευρώπης

Ένα απ' τα πράγματα που δίνουν ελπίδα για το μέλλον της Μεγάλης Βρετανίας είναι και οι επιλογές του κόσμου στην κάλπη, καθώς ναι μεν ο ακροδεξιός Νάιτζελ Φάρατζ εισήλθε στο κοινοβούλιο, αλλά σε αντίθεση με ολόκληρη την Ευρώπη δεν υπήρξε μεγάλη στροφή προς την ακροδεξιά και τον φασισμό και αυτό είναι η μεγαλύτερη ευθύνη που έχει το Labour τα επόμενα χρόνια, να ασκήσει τέτοιες πολιτικές που θα ανακόψουν τη γιγάντωση του φαντάσματος της ακροδεξιάς.

Ήδη τα πρώτα μελήματα λένε ότι είναι η βελτίωση της τραγικής κατάστασης στην υγεία, αλλά και την παιδεία. Το Brexit θα παραμείνει... Brexit και από εκεί και πέρα βλέπουμε.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο όμως, ότι οι Εργατικοί έχουν ιστορική ευκαιρία για μια τεράστια αλλαγή σε μια χώρα που εμείς οι... προοδευτικοί, που έχουμε υπουργό τον Άδωνι και τον Βορίδη, τη χαρακτηρίζουμε συντηρητική. Η ιστορία θα δείξει.

Α και κάτι άλλο, όσες φορές αναφέραμε τη λέξη "αριστερά" πιο πάνω το κάναμε με τα δεδομένα της Αγγλίας, μην περιμένετε σφυροδρέπανα έξω απ' το Πικαντίλι.

Ακολουθήστε το 20/20 Magazine στο Google News, στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
ΠΡΟΒΟΛΗ