CULTURE

21 γυναίκες φωτογράφοι στέκονται απέναντι στη βία, στον σεξισμό, στον συντηρητισμό και στην ανισότητα, δημιουργώντας την πρωτοβουλία "WeChangeThePicture", στηρίζοντας το Κέντρο ΔΙΟΤΙΜΑ, ως μια κίνηση εκδήλωσης συμπαράστασης και υποστήριξης προς όλες τις γυναίκες. Το κέντρο δεν πήρε το όνομα Διοτίμα τυχαία, καθώς προέρχεται από την ομώνυμη μεγάλη φιλόσοφο της αρχαιότητας, την μόνη γυναίκα που αναφέρεται στο ανδροκρατούμενο Συμπόσιο του Πλάτωνα.

Πάνε πολλά χρόνια από όταν ο δεκαπεντάχρονος εαυτός μου, βρισκόταν στο Μetropolis επί της Πανεπιστημίου. Ανέβηκα γρήγορα τις σκάλες του καταστήματος και βρέθηκα στον πρώτο όροφο, με αγωνία και χτυποκάρδι να ψάξω και πάλι ένα προς ένα όλα τα cds του heavy metal πάγκου. Όσο εγώ χάζευα εξώφυλλα και τίτλους τραγουδιών η μάνα μου περίμενε υπομονετικά στην είσοδο, να με μαζέψει και να επιστρέψουν κι οι δυο μας σπίτι. Κάπου εκεί ήρθε στα χέρια μου ένα digipack δισκάκι με ασημόμαυρο εξώφυλλο. YouTube δεν υπήρχε να ακούσω ποιοι είναι τούτοι και το ίντερνετ βρισκόταν στα σπάργανα της οικιακής χρήσης. Diva futura έγραφε κι ένα περίεργο αστέρι κοσμούσε το εξώφυλλο κρύβοντας το όνομα Nightfall μέσα του.

Το βιβλίο της Τετάρτης

Οι ιδιαίτερες συνθήκες της πανδημίας και οι σημαντικές επιπτώσεις της στα καλλιτεχνικά επαγγέλματα είναι η αφορμή για την διημερίδα που θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά την Παρασκευή 26 και το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου, 10.00 με 15.00 και θα διεξαχθεί με συζητήσεις σε τέσσερις θεματικούς άξονες: Εργασιακό καθεστώς, Συλλογικότητες και Συλλογική δράση, Πολιτική και πολιτικές και Έρευνα.

Πέλα Σουλτάτου - «Αλμπέρ, γροίκα δα μια μαντινάδα …»

Ο Χιλιανός ποιητής και συγγραφέας Ρομπέρτο Μπολάνιο δεν γέρασε ποτέ. Πέθανε στα πενήντα του χρόνια. Αναρωτιέμαι τι θα μας έδινε σήμερα αν ζούσε. Σε ποια φανταστικά σύμπαντα θα μας έβαζε να ζησουμε με την ανατρεπτική και επαναστατική του γραφή.
Κρατώ μια πρόσφατη έκδοση ενός τόμου με τρεις ανέκδοτες νουβέλες: «Μνήματα καουμπόυδων, Πατρίδα, Γαλλική κωμωδία τρόμου», κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση του Κρίτωνα Ηλιόπουλου.

Κριτική για την παρθενική global live streaming συναυλία της Άλκηστις Πρωτοψάλτη που μεταδόθηκε από τη σκηνή του Gazarte την Κυριακή 14 Φεβρουαρίου.

Ο "δάσκαλος" επέστρεψε, ξηλώνοντας τον φασισμό από τους τοίχους των τάξεων που μεγαλώνει το μέλλον μας.

«Ζει, Ζει, Ζει» το σύνθημα που έγινε παλμός της καρδιάς όλων των προοδευτικών ανθρώπων μετά την δολοφονία του Γρήγορη Λαμπράκη.

Οι εκδόσεις Αντίποδες είχαν την μεγάλη καλοσύνη να αποστείλουν στο 2020mag.gr κάποια από τα νέα τους βιβλία, προκειμένου να τα διαβάσουμε και να τα προτείνουμε σε αναγνώστες. Ανάμεσα σε αυτά, η πρώτη ποιητική συλλογή της Άνιας Βουλούδη, «Η πλατεία ως μια βέβαιη κατάληξη».

Είναι ένας από τους τραγουδιστές και τραγουδοποιούς που κουβαλάνε στις αποσκευές τους το καινούργιο, με τον καθαρό τρόπο που έχει επιλέξει να κινείται στο χώρο και να εκφράζει την άποψή του για τα πράγματα. Ζητήσαμε από τον Θοδωρή Μαυρογιώργη να κάνει μια στάση στο www.2020.mag και να μας ανοίξει τη βαλίτσα του, λίγο πριν πάρει και πάλι το δρόμο του για ακόμη περισσότερα τραγούδια, ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις.

Ένα πολύτιμο μικρό βιβλιαράκι με μια επιλογή από τους περιβόητους αφορισμούς του Βάλτερ Μπένγιαμιν με τον αινιγματικό τίτλο «Νο 13» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κίχλη, σε μετάφραση και επίμετρο του Κώστα Κουτσουρέλη. Εξήντα πέντε θέσεις για τα βιβλία και τις πόρνες- με σαρκαστικούς παραλληλισμούς, την κριτική, τους σνομπ και την ευτυχία.

Ποιος δίνει σημασία στις Χρυσές Σφαίρες;

Κανείς. Και όλοι! Καλώς ή κακώς, το “χολ” των Όσκαρ έχει την ίδια αντιμετώπιση με το σαλόνι: όλοι το σνομπάρουν, αλλά ε, όλο και το ψιλοκοιτάνε. Με τον ίδιο περίπου τρόπο που κι αυτό “κοίταξε” μα σνόμπαρε τη σειρά που δικαίως πια μπορεί ν’ απειλεί την Ένωση Συντακτών Ξένου Τύπου του Χόλιγουντ πως...

•Το ερωτηματολόγιο του συγγραφέα

Στα πόσα χρόνια καλλιτεχνικής ζωής κάποιου έρχεται η «ενηλικίωση»; Για τους πολλούς, συνδέεται με την ευρεία αναγνωρισιμότητα του καλλιτέχνη. Προσωπικά, από την πρώτη φορά που είδα τη Μαρία Παπαγεωργίου πάνω στη σκηνή, κατάλαβα ότι ήταν ήδη «ενήλικη»: Μια χαρισματική ερμηνεύτρια με υψηλό αίσθημα καλλιτεχνικής ευθύνης, που συνδημιουργεί με το κοινό της μια νέα συνθήκη πολιτισμού.

Υπάρχει, λοιπόν, στην Τέχνη, κάτι πολύ πιο αποτελεσματικό και ειλικρινές από τα να είσαι απλά ένας φτασμένος, ικανός και ισχυρός καλλιτέχνης. Το να βαδίζεις με τα γόνατά σου τσακισμένα στο δρόμο σου προς το «φτάσιμο».

Ανοίγω το παράθυρο. Ταξίδια μού φέρνουν τα χειρόγραφα πίσω. Στρίβουν τα λόγια μου δεν μου αρκούν. Ανοίγω καινούργιους λογαριασμούς με ανθρώπους και τόπους. Δεν λένε να κλείσουν. Όσο να ’ρθούνε τα πρόσωπα στο φως γυρνάνε τα χρόνια
Τα ποιήματα γραφτήκαν ανάμεσα 1965 και 1977. Θα έπρεπε να βγούνε νωρίτερα, όπως αίφνης με μια σπρωξιά κλείνεις την πόρτα κατάμουτρα στη νύχτα μην μπει το σκοτάδι στον ύπνο των πουλιών. Ένα φως βρέχει στα φύλλα. Πάμε.” (Βορεινός τομέας 916, Μετρονόμος)

Μέχρι το θάνατό του, στα σαράντα έξι του από υπερβολική δόση ναρκωτικών τέτοιες μέρες επτά χρόνια πριν, ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν ήταν μόνο εκείνος που θαυμάζαμε, μόνο εκείνος που ειδωλοποιούσαμε, μόνο εκείνος που ξεχωρίζαμε.

«Ξέρετε ποιος είμαι τα τελευταία 35 χρόνια. Ας μην καταδικάσουμε συλλήβδην όλο το θέατρο».

Μέσα στην πανδημία το σίγουρο είναι ότι έχουμε ξεχάσει όλους εκείνους που δίνουν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή, να βγουν νικητές και από άλλες ασθένειες. Μου το έλεγαν στην εκπομπή πριν από λίγες μέρες μέλη οργανώσεων καρκινοπαθών. Πόσο δύσκολο είναι να προγραμματιστούν χειρουργεία, χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Και να έχουν ταυτοχρόνως και το φόβο να μη νοσήσουν και από τον Covid-19.

©2021 20/20 Μag
 - 
Created by: Antonis Papavomvolakis - Developed by: codica
"