PSYCHOLOGY

Ασχέτως από θρησκευτικές πεποιθήσεις, το αφήγημα του Πάσχα είναι γεμάτο συμβολισμούς που προσομοιάζουν πολύ σε αυτό που συμβαίνει σε ένα ψυχοθεραπευτικό «ταξίδι». Οι έννοιες αυτές έχουν να κάνουν με τις ενοχές και την τιμωρία, τον πόνο που σχεδόν πάντα έχει να κάνει με απώλειες, την διεργασία του πένθους και προοδευτικά την ανάσταση που αντιπροσωπεύει, την αναγέννηση, την άνοιξη. Την άνθιση και δημιουργία του νέου.

«Ο καπιταλισμός θα διαχειριστεί κάθε μορφή κεφαλαίου, εν προκειμένω το ψυχολογικό κεφάλαιο», γράφει η Eva Illouz στο βιβλίο της «Ψυχρή τρυφερότητα».

Τις τελευταίες μέρες με αφορμή διάφορα ερεθίσματα και προβληματισμούς, με την λήξη διαφόρων δυσλειτουργικών καταστάσεων και την έναρξη καινούργιων, μου ήρθε για ακόμη μια φορά στη σκέψη μου μια έννοια που ως οικογενειακή ψυχοθεραπεύτρια έχω δουλέψει πολύ με αυτή. Αλλά είναι μια έννοια που με έχει απασχολήσει και στην καθημερινότητα μου ακριβώς γιατί έχει εφαρμογή όπου υπάρχει ομάδα: από μια οικογένεια, από μια θεραπευτική ομάδα, από μια ομάδα συνεργασίας, από μια σχολική τάξη, από μια κοινότητα (π.χ. ένα χωριό). Η έννοια αυτή είναι του «αποδιοπομπαίου τράγου».

Ελευθερία είναι η δυνατότητα που έχει ο άνθρωπος να δρα κατά βούληση, με βάση την αμοιβαιότητα της ελευθερίας του συνόλου. Να θέτει στόχους, σκοπούς και να αποφασίζει να τους πραγματοποιεί.

Το τραύμα είναι από τα πιο δύσκολα θέματα για να προσεγγίσει ένας ψυχοθεραπευτής, πόσο μάλλον να γράψει για αυτό.

Εμείς οι ψυχολόγοι έχουμε μια «φήμη»: ότι δεν αγαπάμε και πολύ τον έρωτα, ότι τον υπεραναλύουμε και τον αποδομούμε, ότι τον θεωρούμε μια κατάσταση λίγο παθολογική. Άλλωστε είναι γνωστή η φράση ότι ο «έρωτας σκοτώνει την ψυχοθεραπεία», εκτός βέβαια αν αυτός ο έρωτας είναι με τον θεραπευτή οπότε την ονομάζουμε ερωτική μεταβίβαση και πάλι φυσικά την αναλύουμε (Πόσο ωραία θα ήταν τα κείμενα να μπορούν να συνοδεύονται και με τις ανάλογες εκφράσεις προσώπου αυτού που τα γράφει εκείνη τη στιγμή. Εγώ αυτή τη στιγμή έχω ένα «σκανταλιάρικο χαμόγελο…).

Εδώ και λίγες ώρες ανακοινώθηκαν τα καινούργια πάλι δεδομένα στην καθημερινότητα μας. Τα Σαββατοκύριακα μέχρι τις 6 η κυκλοφορία, με κλειστό τελείως λιανεμπόριο και καταστήματα παροχών υπηρεσιών.

Εδώ και ένα χρόνο όλοι ζούμε κάτι πρωτόγνωρο. Ήρθε ένας ιός και έχει φέρει τα πάνω κάτω. Φόβος.
Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα η καθημερινότητά μας γέμισε με λέξεις όπως: κρούσματα, αριθμός θανάτων, υποκείμενα νοσήματα, θετικότητα, ΜΕΘ, μέτρα πρόληψης, μάσκες, ευπαθείς ομάδες, λοκντάουν...

Η δυσκολία με το ψέμα είναι πως το υποσυνείδητό μας λειτουργεί αυτόματα και ανεξάρτητα από τα λεγόμενά μας και έτσι η γλώσσα του σώματός μας, μας προδίδει.

Οι άνθρωποι που ακούν το ίδιο είδος μουσικής παρατηρούμε πως νιώθουν αυτομάτως μια ψυχική σύνδεση, σαν να έχουν κοινά βιώματα. Σαν να έχει κατακτηθεί ήδη το πρώτο επίπεδο μιας γνωριμίας, νιώθοντας την ασφάλεια και την οικειότητα να ανοιχτούν στον συνομιλητή τους.

©2021 20/20 MEDIA
 - 
Created by: Antonis Papavomvolakis - Developed by: codica
"