PSYCHOLOGY

Τις τελευταίες μέρες με αφορμή διάφορα ερεθίσματα και προβληματισμούς, με την λήξη διαφόρων δυσλειτουργικών καταστάσεων και την έναρξη καινούργιων, μου ήρθε για ακόμη μια φορά στη σκέψη μου μια έννοια που ως οικογενειακή ψυχοθεραπεύτρια έχω δουλέψει πολύ με αυτή. Αλλά είναι μια έννοια που με έχει απασχολήσει και στην καθημερινότητα μου ακριβώς γιατί έχει εφαρμογή όπου υπάρχει ομάδα: από μια οικογένεια, από μια θεραπευτική ομάδα, από μια ομάδα συνεργασίας, από μια σχολική τάξη, από μια κοινότητα (π.χ. ένα χωριό). Η έννοια αυτή είναι του «αποδιοπομπαίου τράγου».

Ελευθερία είναι η δυνατότητα που έχει ο άνθρωπος να δρα κατά βούληση, με βάση την αμοιβαιότητα της ελευθερίας του συνόλου. Να θέτει στόχους, σκοπούς και να αποφασίζει να τους πραγματοποιεί.

Το τραύμα είναι από τα πιο δύσκολα θέματα για να προσεγγίσει ένας ψυχοθεραπευτής, πόσο μάλλον να γράψει για αυτό.

Εμείς οι ψυχολόγοι έχουμε μια «φήμη»: ότι δεν αγαπάμε και πολύ τον έρωτα, ότι τον υπεραναλύουμε και τον αποδομούμε, ότι τον θεωρούμε μια κατάσταση λίγο παθολογική. Άλλωστε είναι γνωστή η φράση ότι ο «έρωτας σκοτώνει την ψυχοθεραπεία», εκτός βέβαια αν αυτός ο έρωτας είναι με τον θεραπευτή οπότε την ονομάζουμε ερωτική μεταβίβαση και πάλι φυσικά την αναλύουμε (Πόσο ωραία θα ήταν τα κείμενα να μπορούν να συνοδεύονται και με τις ανάλογες εκφράσεις προσώπου αυτού που τα γράφει εκείνη τη στιγμή. Εγώ αυτή τη στιγμή έχω ένα «σκανταλιάρικο χαμόγελο…).

Εδώ και λίγες ώρες ανακοινώθηκαν τα καινούργια πάλι δεδομένα στην καθημερινότητα μας. Τα Σαββατοκύριακα μέχρι τις 6 η κυκλοφορία, με κλειστό τελείως λιανεμπόριο και καταστήματα παροχών υπηρεσιών.

Εδώ και ένα χρόνο όλοι ζούμε κάτι πρωτόγνωρο. Ήρθε ένας ιός και έχει φέρει τα πάνω κάτω. Φόβος.
Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα η καθημερινότητά μας γέμισε με λέξεις όπως: κρούσματα, αριθμός θανάτων, υποκείμενα νοσήματα, θετικότητα, ΜΕΘ, μέτρα πρόληψης, μάσκες, ευπαθείς ομάδες, λοκντάουν...

Η δυσκολία με το ψέμα είναι πως το υποσυνείδητό μας λειτουργεί αυτόματα και ανεξάρτητα από τα λεγόμενά μας και έτσι η γλώσσα του σώματός μας, μας προδίδει.

Οι άνθρωποι που ακούν το ίδιο είδος μουσικής παρατηρούμε πως νιώθουν αυτομάτως μια ψυχική σύνδεση, σαν να έχουν κοινά βιώματα. Σαν να έχει κατακτηθεί ήδη το πρώτο επίπεδο μιας γνωριμίας, νιώθοντας την ασφάλεια και την οικειότητα να ανοιχτούν στον συνομιλητή τους.

Συμπάθεια για το θύμα και αντιπάθεια ως και μίσος για το θύτη: Αυτά είναι τα συνηθισμένα συναισθήματα.

Η καθημερινότητά μας κατά τη διάρκεια της πανδημίας, με τη χρήση της μάσκας, έχει ενεργοποιήσει μια εκούσια αλλαγή στη γλώσσα του σώματός μας, κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας με τους άλλους.

©2021 20/20 MEDIA
 - 
Created by: Antonis Papavomvolakis - Developed by: codica
"